Levenseinde

We hebben haar zo lang mogelijk thuis verzorgd en laten helpen: verpleging elke dag, meisjes die af en toe kwamen koken en poetsen, wij zelf enkele keren per week. Maar het ging steeds moeilijker. Ze kon amper nog stappen maar wou steevast nog naar boven. Mijn hoogbejaarde moeder. Zo lang ik mij herinner ontevreden.. hoe goed het ook ging, er was altijd wel iets om over te klagen. Of kijken naar de negatieve kant van de zaak. Angst en ‘wat-als’.  Een soort van levenslange depressie. Vaak zei ze, al jaren lang,  dat ze wou dood zijn. Was het echt of een vraag om aandacht? Dat weten we niet. Ze kon er niets aan doen. Door haar als moeder te kiezen heb ik mededogen geleerd, en heb ik me verdiept in positief denken en de kracht van de geest.  En ontdekte ik mijn eigen schaduwkanten.

Toen kwam vorig jaar onze beslissing om haar in het dichtstbijzijnde verzorgtehuis te laten wonen, 5 minuutjes van het huis vandaan. Maar het was niet haar wens. En dat is zacht uitgedrukt. Ze verzette zich met al haar krachten tegen dat verblijf.  Even nog (en dat was verschillende malen) overwoog ik van haar bij me thuis onder te brengen, hoewel mijn kinderen me dat afraadden. Dan zou ik mijn healingwerk niet meer hebben kunnen doen, mijn boek niet afwerken.. mijn levensproject. Hierdoor leerde ik meer voor mezelf kiezen en omgaan met schuldgevoel, grenzen stellen. De dunne lijn tussen opoffering en zelfbescherming.

Nu zijn we een jaar later. Moeder kreeg  griep. Ze was al verzwakt door jaren verzet en ontevredenheid over het ouder worden, het niet-meer-kunnen en afhankelijk zijn. Ik besef:  dat moet verschrikkelijk zijn.  Moeder verzwakt nog meer. Ze eet niet meer en klaagt. Ze wil niet ziek en bedlegerig zijn. Zou het acceptatie zijn, de muur waar ze al heel haar leven tegenaan kijkt? Om te onthouden voor mezelf…  Ik ben er elke dag en het snijdt door mijn ziel dat ze lijdt. Ik wil sterven, roept ze dagelijks en geeft nog enkele richtlijnen wat ik moet doen. Dat ze naar vader gaat. Maar als de arts komt geeft ze aan: als ik beter ben, dan… haar tijd is nog niet gekomen. Die enorme levens-kracht die ‘hoop’ heet en in elk mens wel ergens schuilt geeft ons duidelijk kansen tot onze laatste adem. Kansen tot overgave.

We  vragen de dokter hoe haar lijden kan verlicht worden. Ze heeft nu een morfinepompje dat een hele lage dosis vrijlaat. Wat zou ik graag haar lijden wegnemen. Ik leer omgaan met machteloosheid en ben aanwezig zoveel ik kan.  Ben ik laf wanneer ik dat pompje traagjes  laat begaan en stilletjes hoop dat ze vredig mag inslapen?

 

2015-03-10T08:24:45+00:00

10 Comments

  1. Wim Beunderman 10 maart 2015 at 08:47 - Reply

    Lieve Goedele,

    Wat een gevoelig en liefdevol bericht. Er zit zo veel herkenning in. Het laat mij weer zien dat we alleen voor onszelf kunnen beslissen, tenminste volledig beslissen.

    Het lijkt mij heel intense wat je nu beleeft. En ik wens jou heel veel liefde, kracht en zachtheid toe, vooral voor jezelf.

    Dikke knuffel,

    Wim x

    • Goedele 10 maart 2015 at 09:05 - Reply

      Dank je Wim, wat ben jij toch een lieve man! x

  2. Jaklien Potargent 10 maart 2015 at 09:17 - Reply

    Lieve Goedele ,wat fijn dat je dit alles zo kan verwoorden en uitspreken.
    Het zijn bijna dagelijkse dingen waar we mee geconfronteerd worden.
    Er is toch maar ééntje die ons moeder is he, die zulke emoties kan te weeg brengen.
    Al was ik maar 16 toen de mijne stierf ,zie ik nog alles voor mij toen en herinner mij haar laatste woorden :
    “zorg dat ge goed mens wordt. ” Wat een mooie boodschap he .
    Ik kijk uit naar je boek. Veel liefs Jaklien

    • Goedele 10 maart 2015 at 21:44 - Reply

      En een goed mens, dat ben je ook (geworden) Jaklien, dat hebben jullie, jij en je moeder, mooi voor elkaar gekregen!

  3. Marja Ruijterman 10 maart 2015 at 11:15 - Reply

    Lieve Goedele, wat ben je een lief mens… en natuurlijk hoop je dat ze stil inslaapt. Het zal haar (waarschijnlijk als ze na haar dood inzicht krijgt) en jou een hoop rust geven. Je hebt een hele hoop liefde in je donder:) Ik vermoed zelfs voor twee! Sterkte ermee.

    • Goedele 10 maart 2015 at 21:42 - Reply

      Dat zeg je mooi op jouw unieke Marja-manier en ik denk dat je gelijk hebt Marja 😉 .

  4. Sonja Elsen 10 maart 2015 at 11:19 - Reply

    Beste Goedele,
    Nog heel veel sterkte in deze moeilijke en intense dagen van afscheid nemen.
    Dikke knuffel

    • Goedele 10 maart 2015 at 21:40 - Reply

      Dank je Sonja, lief van jou…!

  5. Josien Krosenbrink 11 maart 2015 at 10:17 - Reply

    Lieve Goedele, wat heb je ontroerend mooi, vanuit je kwetsbaarheid, geschreven over je moeder, die jou op intense manier uitdaagt mededogen te hebben. Daarin ben je ten volle in geslaagd. Tegelijkertijd vind ik het moedig hoe je je mededogen niet hebt laten omslaan naar medelijden, en dat je niet vanuit schuldgevoel je eigen leven aan de kant hebt gezet. Ik bewonder je moed en het eigen prachtige pad dat je gekozen hebt . veel liefs voor jou , Josien

    • Goedele 11 maart 2015 at 16:51 - Reply

      Heel veel dank voor jouw lieve en steunende woorden Josien. Ik weet dat ik het pad van velen ga…daarom heb ik ook mijn verhaal gedeeld. Je hebt inderdaad de kern geraakt: ik ‘moet’ zelf het leven leiden waarom mijn moeder me op de wereld heeft gezet, ik heb daar ook voor gekozen. Dàt maakt het net zo doen-baar. En goed zoals het is. Veel liefs!

Leave A Comment