Het meisje dat aan de oever verscheen…

In één adem heb ik het uitgelezen, totdat mijn nekwervels mij pijnlijk herinnerden aan het late nachtelijke uur.  Het nieuwste boek van Geert Kimpen is weerom een pareltje van verhaalkunst. Met zwier en onverhulde beschrijvingen vertelt Geert het verhaal van een jongen op zijn weg naar het échte man-zijn en hiervoor  de nodige beproevingen moet doorstaan. Het speelt zich af in een magische setting van tropische natuur, armoedige levensomstandigheden, tempels en harems, verslindende vrouwen, valsheid en noodlot. Het is een spirituele reis doorheen pijn, angst en wanhoop, over de ontreddering en onmacht van het niet gezien en het onbegrepen zijn en het onbewuste verlangen zichzelf te helen. Daarbij komen  emoties voorbij die een jongen ervaart wanneer een vader hem meeneemt naar de plek waar hij een afkeer voor heeft en waartoe hij gedwongen wordt: het vissersbestaan op zee. Wanneer zelfs de moederlijke zorgen hem niet kunnen beschermen tegen zijn voorvaderlijk lot volgt hij de lokroep van “De Tempel van het Oosten”.

Kama, zo heet de jongen – zijn naam betekent verlangen – beleeft op zijn tocht de wildste avonturen die hem het echte leven tonen. Op en dag ontmoet hij het meisje aan de oever van de rivier. Onwetend en blind over zijn zielepad en de betekenis van het meisje trekt hij verder. De lezer begrijpt dat hij hier niet klaar voor is. Hij moet zichzelf nog leren kennen en zijn talent in de wereld zetten. Hij moet de kosmische wet doorgronden en leren uit zijn foute keuzes en de rampen die hij hiervoor over zijn hoofd haalt door zich te laten verleiden door de aantrekking van rijkdom, aanzien en vrouwenlichamen. Hij moet moed leren ontwikkelen om op te staan en voluit  te gaan voor wat zijn hart en ziel diep vanbinnen vertellen. Zal Kama de Tempel van het Oosten bereiken? Zal hij zijn talent ontplooien en zijn zelfvertrouwen ontwikkelen? En wat betekent het meisje aan de oever? Wat heeft de korte ontmoeting met het meisje voor hem betekend? Zullen ze elkaar nog weerzien? Deze vragen houden de lezer tot op het einde over het boek gebogen.

Geert heeft veel verhalen geschreven. Waarom riep dit boek mij dan?  Was het omdat mijn thema ook de liefde is of omdat ik nu zelf een boek schrijf over het vervullen van verlangen? Misschien las ik in de ondertitel dat het over zielsliefde ging? Of was het omdat Geert zo mooi over de vrouw kan schrijven? Ik herinner me een tijd geleden een zin die mij tot tranen toe beroerde: “God telt elke traan die een man bij een vrouw veroorzaakt.”  Die zin bracht mij ook op het spoor van de uitgeverij en twee lieve mensen: de poppenspeler en het meisje van de oever. Want ik wou wel eens weten wie die man was die dit wist?

Het meisje dat aan de oever verscheen is een boek dat mannen leert dat mislukkingen onlosmakelijk verbonden zijn met de tocht naar het man-zijn. Het is een boek dat mannen leert dat applaus niet te verwarren is met liefde. Dat ze zich niet hoeven bewijzen maar gewoon zichzelf mogen zijn. Het gaat over een man, gekwetst in zijn mannelijkheid, die neerzijgt met het gevoel dat alle zoets in het leven hem werd ontnomen. Een verhaal waarin een man uiteindelijk niets liever wil dan de intimiteit van iemand die bij hem hoort, het thuiskomen. Dit boek verhaalt over de heling van de diepste menselijke wond. De wond van liefdeloosheid en afscheiding.

Een boek voor alle mannen en voor vrouwen die mannen niet begrijpen. Er zullen ook dames zijn zoals het meisje, die de kunst beheersen om hun man dit pad op zichzelf te laten gaan. Zij lezen gespannen en instemmend mee tot de eerste kwetterende vogels hen laten beseffen dat de ochtend er aan komt. In bewondering voor zoveel wijsheid van een man.

Goedele Vercnocke

Juni 2019

2019-06-04T17:02:17+02:00