Echtheid

 

 

 

In een wereld waar we overrompeld worden door (tegenstrijdige) berichtgeving en zoveel meningen als er mensen zijn,  bedenk ik me : ‘Wat is er echt?’.

Dr. Dirk De Wachter zit er vermoed ik niet zoveel naast als hij beweert dat we in een geestesgestoorde wereld leven. Niemand ontsnapt aan deze diagnose, nog volgens De Wachter, aan deze  gemeenschappelijk  kwaal,  waarin de mensheid ondergedompeld is zonder het goed te beseffen. Ongelukkig zijn  lijkt ook niet meer toegelaten, beweert de wijze man. En hij kan het weten als begeleider van duizenden mensen in zijn psychiatrische praktijk.

Maar jij en ik dan? Behoren wij ook tot de grote groep van neurotische, vermoeide en levensmoeë levende wezens, die elk contact met de realiteit zijn verloren? Het is wat sterk in de verf gezet zo, maar ik meen van wel. Wie kan van zichzelf zeggen dat hij zichzelf nooit betrapt op een met mij gaat het prima-antwoord? Jij? Wel gefeliciteerd dan, dan behoor je tot de elite verlichten van deze planeet.

Zijn wij ergens wel eerlijk naar de ander? En in de eerste plaats: zien wij onszelf wel met alles er op en er aan? Dat we allemaal afstammen van dezelfde grote ontploffing leren we wel verplicht op school, maar daar wordt verder niks meer mee gedaan nadien. Deze wetenschap verhuist naar de kantoren van de fysicaprofessoren die de werking van de zwarte gaten in ons universum trachten te achterhalen. Niet beseffend dat er één groot zwart gat in onze harten schuilgaat, waar doodsangsten huizen. Angsten waar zelfs duizenden kalasjnikovs geen bescherming kunnen bieden.  En ook geen enkel pilletje of drug die ons in een vals bewustzijn hult. Wel integendeel. Het wikkelt ons in een bunker van on-bewust-zijn. Steeds verder af van wie we echt zijn.

Mogen wij van onszelf onze muren afbreken? Durven wij kwetsbaar de ander tegemoet treden? Mag het zorgvuldig gelijmde ego-masker eindelijk afvallen? Wààr zijn we eigenlijk bang voor? Op het uur en de dag dat onze tijd gekomen is zal geen enkele vermomming nog helpen. Ik zag een familielid heengaan vorig jaar: heel zijn jonge leven, drieënzestig jaar lang,  gebouwd aan een vesting nààst zichzelf.  Helemaal goed bedoeld.  Deze gebeurtenissen hebben mij wel dichter bij mezelf gebracht. Bij wat ik voel. Meer geluisterd naar mezelf wanneer ik anderen advies gaf aan wie er om vroeg. In veel spiegels gekeken, hoe eng dat ook was en is.  Liefde gedeeld nu het nog kan. Onze aardse taak. Meer kan ik niet doen. En – hopelijk – ben ik weer een paar centimeter geëvolueerd in het begrijpen van mijn eigen leven.

Met verbazing zag ik op een geografie-site deze week dat de aarde steeds meer geweldloos werd/wordt door de eeuwen heen.  Goed om lezen. Dat zal dan wel waar zijn want geschiedenis liegt niet. Of wel?

2015-01-17T11:55:44+02:00